4 mijl van Groningen

D66 Groningen teamElk jaar, ergens halverwege oktober, vormt mijn wijk zich tot een groot loopevenement. Komende uit het zuiden, uit Haren, lopen 21.000 lopers mijn wijk tegemoet. Ze zijn dan net halverwege en moeten nog een kleine 3 kilometer doorploegen tot aan de Vismarkt. De eerste 100 meter, in Haren, zijn nog vlak en daarna gaat het 6 kilometer lang, langzaam, omhoog. Met een gemene stijle klim in de laatste 500 meter. In totaal 4 Engelse mijlen lang.

Een van de mooiste loopevenementen in het Noorden. De startbewijzen zijn elk jaar binnen een uur vergeven. Met scholieren- en bedrijventeams. Met recreanten en topsporters. En met alles daar tussenin. Gisteren was het weer zo ver. De 4 mijl van Groningen. En dit jaar mocht ik met het D66 Groningen team meelopen. Het was warm, het was zwaar, maar bovenal was het enorm leuk om te doen. Mijn streeftijd (40 minuten) niet gehaald, maar wel 1 minuut van mijn persoonlijk record afgelopen. Heb ik mooi iets om naar te streven volgend jaar.

start 4 mijl finish

Happy Leids ontzet

Iedereen die in Leiden geboren en opgegroeid is weet wat voor dag 3 oktober is. De dag dat iedereen in Leiden weer wat feesten is, de dag van hutspot en wit brood met haringen. De dag van kermis en optocht. De dag dat Leiden het Leids Ontzet viert.

Gisteren was ik bij het Noord Nederlands Orkest (NNO) Zij speelde o.a. het vioolconcert van Beethoven samen met soliste Simon Lamsma. Een schitterende uitvoering. En het toeval wilde dat ik tegen dit filmpje aanliep. Met het concert gisteren en de feestvreugde van Leiden in mijn achterhoofd mooi toepasselijk.

Iedereen een Happy Leids ontzet gewenst!

Now or never

NeelieVandaag verscheen bij Science Guide een mooi interview met Neelie Kroes. Naast een aantal zeer rake constateringen over de wijze waarop Europa wel kan werken zegt ze in het interview ook iets over haar poging om meer vrouwen in de nieuwe Europese Commissie te krijgen. Een opmerkingen die uit mijn hart gegrepen is.

U heeft zich – ook onlangs bij de nieuwe Commissie Juncker – erg ingezet om meer vrouwen aan de top te krijgen. In Nederland loopt dat ook niet zo hard. Minister Bussemaker heeft het daar een beetje mee gehad, zo laat zij merken. Het bedrijfsleven levert niet, komt beloften niet na. Verandert dat nu niet, zal zij quota invoeren, legt zij nu op tafel. Wat vindt u?

“Ik sta achter Jet Bussemaker! Ze heeft volstrekt gelijk, helemaal. Als ze niet ‘leveren’ dan hoor je allemaal van die excuses als ‘we kunnen ze niet vinden’. Laat dan wat aan je ogen doen, zeg ik dan. Er zijn genoeg vrouwen voor elke functie, ook in de top.

Ik zeg ook iets tegen vrouwen: ga serieus in op kansen, op sollicitaties. Te vaak hoor ik dat vrouwen alleen voor een functie bereid zijn zich te melden, als ze vooraf zeker zijn, dat ze die ook zullen krijgen. Ze schrikken terug voor de kans dat ze in de procedure niet krijgen wat ze willen. Dat hoor je een man nou zelden zeggen, hè? ‘Ik ben er nog niet aan toe, denk ik’ of zoiets, nee hoor, een man legt zijn kaarten op tafel en neemt dat risico dat het niks wordt.

Vrouwen moeten gewoon durven, hun nek uitsteken. Risico’s nemen mag, het moet. ‘Failure’ is geen schande, je leert er van.”

voor het hele interview: http://www.scienceguide.nl/201410/het-is-‘now-or-never’.aspx

Gematigd ….

Soms lees je ‘s ochtends van die berichten die je aan het denken zetten. De column van Shiela Sitalsing vanochtend in de Volkskrant deed dat. Terecht zet zij vraagtekens bij de wijze waarop we ons nu storten in een nieuwe missie in Irak. Vraagtekens die mij aan het denken zetten. De toenadering tot Iran gaf mij van de week al een naar gevoel. De wijze waarop het regime van Assad in Syrie opeens opgezocht wordt (achter de schermen natuurlijk, maar toch) voelt toch wat raar na alle verontwaardiging van nog niet zo heel lang geleden. En ja wie zijn eigenlijk onze “vrienden.” Is er dan echt zo’n groot verschil tussen westerlingen die onthoofd worden of eigen inwoners?

Maar meer nog dan misschien de twijfels die de missie oproept, deed Shiela Sitalsing nog iets anders met haar column. Namelijk de kracht van het woord aantonen. Woorden zijn niet zonder gevolgen. Woorden zijn een wapen, een middel om mensen tot actie over te gaan. Bedoeld of onbedoeld. Woorden waarmee groepen worden weggezet, waarmee mensen op een hoop worden gegooid en gelabeld en bespot, zijn dus niet zonder gevolgen. Dergelijke woorden, moeten dus altijd worden tegengesproken. Al was het alleen maar dat de woorden van verdraagzaamheid en erkenning van elkaars positie uiteindelijk ook van waarden zijn.

Voor diegene die ook aan het denken willen worden gezet, hieronder de column

Gematigd – de Volkskrant – Blendle – Sitalsing