Reces

bekerDe eerste 10 dagen als gedeputeerde zijn achter de rug en ik voel me alsof ik door de centrifuge ben gehaald. En dan te bedenken dat het nu nog reces is. Ervaringsdeskundigen vertellen me dat het beter wordt, voorlopig hou ik me daar maar aan vast.

drafbaanMaar een bijzondere eerste week was het wel. Als gedeputeerde Sport viel ik vol met mijn neus in de boter. Op uitnodiging van FC Groningen mocht ik zondag aanwezig zijn in de kuip en zag ik dat mijn club, FC Groningen, de beker won. Woensdag werd dat feestje op de drafbaan dunnetjes overgedaan met de huldiging. Een terecht eerbetoon voor de spelers, trainers en begeleiders die Groningen deden doen beven van vreugde.

Maar het was ook de week van het herdenken van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, dit jaar 70 jaar geleden, en het vieren van onze vrijheid. Voor mij elkaar jaar toch wel een bijzondere dag. Als historicus weet ik hoe belangrijk het verleden is om het heden te begrijpen. Terugkijken op 4 mei en je beseffen en er vol van genieten op 5 mei dat je vrijheid niet vanzelfsprekend is, is daarom voor mij elk jaar weer iets om bij stil te staan.

De komende week zal het provinciehuis mij opslokken. Mijn eerste overleggen met mijn ambtenaren, de eerste GS vergadering (de vergadering van het college van gedeputeerde staten), de eerste commissievergadering en daarom ook de eerste (grotendeels digitale) stapels stukken. Gelukkig schijnt dit weekend regelmatig de zon, kijken of ik dat binnenwerk buiten kan doen.

Afscheid als voorzitter

Vandaag ben ik geïnstalleerd als gedeputeerde voor de provincie Groningen. Een mooie en eervolle functie, maar wel met een dubbel gevoel. De portefeuille en het takenpakket dat hoort bij het gedeputeerde zijn, kost zoveel tijd dat ik onvoldoende tijd overhou om het voorzitterschap van D66 in te vullen op zo’n wijze als ik denk dat de partij nodig heeft en verdiend. Daarom neem ik afscheid als voorzitter van D66.

Congres C101

Gisteren een geweldig congres gehad. Voor de liefhebbers…. mijn speech

 

En hieronder mijn tekst:

De verkiezingsdag is één van de meest bizarre dagen die er zijn. Ze geven je het gevoel van zeven dagen in één. Ze beginnen ver voor zonsopgang als de kandidaten en vrijwilligers in het donker uitwaaieren om de laatste folder te verspreiden. En ze eindigen ver na middenacht na de toespraken en het feestgedruis.De uren daar tussen trekken uit in een tergend traag tempo .

Zo omschreef een van de speechschrijvers van Bill Clinton het eens. En zo voelde ik me – op 18 maart. Op de kop af precies een maand geleden.

Lees verder